Awit ni Maria Clara

Mga sandali’y matamis sa sarili nating Bayan;
Doo’y kaibigang tangi bawat’ sikatan ng araw;
Buhay ang sa hanging simoy na lumilipad sa parang;
Kamatayan ay masarap, kay-lambing ng pagmamahal!

Marubdob na mga halik ang naglalaro sa labi
Ng inang pagkagising na sa kandunga’y bumabati;
Sabik kawitin ng bisig ang kanyang liig na pili,
At pagtatama ng tingin, mga mata’y ngumingiti.

Kamatayan ay matamis nang dahil sa Inang-Bayan,
Doo’y kaibigang tangi bawa’t sikatan ng araw;
Nguni’t ang simoy ng hangi’y mapait na kamatayan
Sa taong walang sariling lupa, ina’t kasintahan.

*** Hinango sa Kabanata XXIII – “Ang Pangingisda,” Noli Me Tangere ni Dr Jose Rizal. Isina-Tagalog nina Domingo de Guzman, Francisco Laksamana at Maria Odulio de Guzman. 5th edition. National Book Store, 1950

 Posted: Hunyo 25, 2003, emanila*pilipino

Other articles by Team Emanila

• Spanish galleon to dock in Manila - September 2, 2010
• Filipino Trivia and Historical Facts - April 18, 2008
• Rizal: A Man for All Times - April 18, 2008
• Manuel Luis Quezon, Father of Philippine National Language - April 18, 2008
• The Making of a National Language - April 18, 2008
• Francisco Baltasar (Balagtas) - April 18, 2008
• Francisco Baltasar (Balagtas) - April 18, 2008
• Salawikain (Tagalog Proverbs) - April 18, 2008
• To the Young Women of Malolos - April 18, 2008
• Remembering Claro M. Recto - April 18, 2008